Tuesday, 7 August 2012

സുധാകര്‍ജിയുടെ നടത്തം ... കൂടെ ഞാനും... ( ഒരു റിയല്‍ സ്വപ്നം )

സുധാകര്‍ജിയുടെ നടത്തം ... കൂടെ ഞാനും... ( ഒരു റിയല്‍ സ്വപ്നം )

അത്താഴ ത്തിനു എണീക്കാനുള്ള സമയം മൊബൈലില്‍ സെറ്റ്‌ ചെയ്തതിനു ശേഷം ഞാന്‍ രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു... എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവണം .... ഉറക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട സ്വപ്നം ... അതിലെ ദൃശ്യങ്ങള്‍ ഒരു ഷോര്‍ട്ട് ഫിലിം എന്നപോലെ ഇപ്പോഴും എന്നില്‍ കൂടി കടന്നു പോകുന്നു...

ഒരു മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്ന പ്രഭാതം ... ഞാനും സുധാകര്‍ജിയും കൂടി ഒരു പഞ്ചായത്ത് റോഡില്‍കൂടി നടക്കുന്നു... ആകാശം മേഘാവൃതമാണ് .. സൂര്യന്‍റെ രശ്മികള്‍ തീരെ ഇല്ല. പകരം ഒരു തരം നാട്ടു വെളിച്ചം ... മഴ വീണ്ടും പെയ്യാനായി ഘനം തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.. ചുറ്റുമുള്ള പച്ചില ചാര്‍ത്തു ക്കളില്‍ നിന്നും മഴ തുള്ളികള്‍ ഞങ്ങളുടെ മുഖത്ത് വീഴുന്നുണ്ട്..

പഞ്ചായത്ത് റോഡിന്‍റെ ഇരു വശവും ഏകദേശം ഒന്നര അടി പൊക്കത്തില്‍ കരിങ്കല്‍ മതില്‍... അതിനപ്പുറത്തേക്ക് വിശാലമായ തൊടികള്‍.. കവുങ്ങും , തെങ്ങും.. വാഴയും.. പുള്ളി ചേമ്പും പുല്ലും.....  എല്ലാം നിറഞ്ഞ കണ്ണിനു കുളിര്‍മയേകുന്ന ഹരിതാഭമായ തൊടികള്‍ ....

സുധാകര്‍ജി ഒരു ജുബ്ബയും വെളുത്ത മുണ്ടുമാണ് അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്... ഞങ്ങള്‍ നടത്തം തുടരുകയാണ്... ഞങ്ങള്‍ക്കെതിരെ കുറച്ചു സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ കല പില എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കടന്നു പോയി.. കുറച്ചു ചെന്നപ്പോള്‍ വലതു വശത്തെ തൊടിയിലെ ഒരു കവുങ്ങില്‍ ഒരു അണ്ണാന്‍ തല കീഴായി നിന്നുകൊണ്ട് ജില്‍ .. ജില്‍.. എന്ന് ചിലക്കുന്നു..

സുധാകര്‍ജിയുടെ നടത്തം സാവധാനം ആണ്.. ഓരോ കാല്‍ വെപ്പും ഭൂമിയെ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള നടത്തം.. ഒപ്പം പരിസരം എല്ലാം വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഗമനം ...

ബവാജീ ... താന്കള്‍ എങ്ങിനെ ആണ് നടക്കുന്നത്... സുധാകര്‍ജിയുടെ പെട്ടന്നുള്ള ചോദ്യം  എന്നെ ഒന്നമ്പരപ്പിച്ചു ...

രണ്ടുകാലില്‍ കയ്യും വീശി ... എന്ന് ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു...

ഹ ഹ .. അതല്ല ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത്...!

പിന്നെ !

താങ്കള്‍ താങ്കളുടെ നടത്തത്തെ അറിയുന്നുണ്ടോ?  സുധാകര്‍ജി  ചോദിച്ചു..

ഇത് വല്ലാത്തൊരു ചോദ്യം തന്നെ .. എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല... ഞാന്‍ അദ്ധേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..

അതായത് താങ്കള്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ നടക്കുകയാണ് എന്ന ബോധത്തോടു കൂടി യാണോ നടക്കുന്നത്  ?.....

അല്ല ...

എങ്കില്‍ അത് ശരിയല്ല.. നടക്കുമ്പോള്‍ , ഓരോ കാല്‍ വെപ്പും അറിഞ്ഞു കൊണ്ടായിരിക്കണം ...  തുറന്നു പിടിച്ച കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് പരിസരം വീക്ഷിക്കണം .. മൂക്കുകൊണ്ട് ദീര്‍ ഗ ശ്വാസം എടുത്തു പതുക്കെ നിശ്വസിക്കണം .. പ്രകൃതിയിലെ ഊര്‍ജ്ജം മുഴുവന്‍ അങ്ങിനെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലേക്കും ആത്മാവിലെക്കും വലിച്ചു കയറ്റണം..

ഞാന്‍ കൌതുകത്തോടെ നല്ല ഒരു കേള്‍വിക്കാരന്‍ ആയി...

അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്നു...

ദാ .. അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കൂ .. താങ്കള്‍ അത് കണ്ടോ... അദ്ദേഹം വിരല്‍ ചൂണ്ടിയ സ്ഥലത്തേക്ക് ഞാന്‍ നോക്കി..
റോഡിന്‍റെ   സൈഡില്‍ പടര്‍ന്നു നില്‍കുന്ന പുല്ലാനി ചെടികളുടെ ഉള്ളില്‍ രണ്ടു പച്ച "ഓന്തുകള്‍ " ഇണ ചേരുന്നു...
ഞാന്‍ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോള്‍   അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.. വേണ്ട .. അവരെ ശല്ല്യ പെടുത്തെണ്ടാ ...
 നോക്കൂ .. ബവാജീ.. ഇങ്ങനെ എണ്ണമറ്റ കാര്യങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ചുറ്റും ഉണ്ട്.. അത് കണ്ടു , അറിഞ്ഞു വേണം നടക്കാന്‍ .. അതായത് നമ്മള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ വേണം നടക്കാന്‍..

ഞങ്ങള്‍ നടത്തം തുടര്‍ന്നു..

പഞ്ചായത്ത് റോഡു അവസാനിക്കാറായി.. അത് ചെന്ന് അവസാനിക്കുന്നത് വിശാലമായ പാടത്തേക്ക് ആണ് ... ഇപ്പോഴും വെയില്‍ ഇല്ല.
പാടത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു... ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കാന്‍...

പാടത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് വലിയ ഒരു വാഴ തോപ്പ്.. അതിനിടയില്‍ ചേന .. വലിയ നീണ്ട  ഉയര്‍ന്ന തടങ്ങളില്‍ ആണ് വാഴ നട്ടിരിക്കുന്നത് .. ഓരോ തടത്തിനും ഇടയില്‍ വെള്ളം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന ചാലുകള്‍ .. വാഴയിലയില്‍ നിന്നും വലിയ മഴ തുള്ളികള്‍ ആ ചാലിലേക്ക് വീഴുന്നു...

പാടത്തിന്റെ മറു സൈഡില്‍ നെല്‍ കൃഷി ...  പച്ച പട്ടു വിരിച്ചപോലെ ..

പാടത്തിന്റെ അറ്റം അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് ഒരു കുന്ന്‍.  ആ കുന്നില്‍  രണ്ടോ മൂന്നോ ഓടിട്ട വീടുകള്‍ ... ആ നാട്ടു വെളിച്ചത്തില്‍ അവിടെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പ്രകൃതിക്ക് ആകെ ഒരു കാല്പനിക ഭാവം..

പാട വരമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ചെറുതായി ഒരു കാറ്റ് വീശി.. തണുത്ത , ജല കണങ്ങള്‍ അടങ്ങിയ ആ കാറ്റ് ശരീരത്തില്‍ തട്ടിയപ്പോള്‍ ആകെ കുളില്‍ കോരി..

പാടം മുറിച്ചു കടന്നു ഞങള്‍ ആ കുന്നും ചെരിവിനോടടുത്തെത്തി.. കുന്നില്‍ റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍ വളരുന്നു... കൂടെ വാഴ .. മറ്റു വൃക്ഷങ്ങള്‍.. പാടത്തിനും  കുന്നിനും അതിരിട്ടുകൊണ്ട്  ഒരു തോട് .. തോടിനു കുറുക ചെറിയ ഒരു മരം വിലങ്ങനെ ഇട്ട പാലം.

തോട്ടിന്‍ കരയില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിന്നു. തോട്ടില്‍ പരല്‍ മീനുകള്‍ ഒഴുക്കിനെതിരെ കുതിക്കുന്നു.. തോടിന്റെ കരയില്‍ താള്‍ ചെടികള്‍ വലിയ ഇലകലോട് കൂടി ചെറു കാറ്റില്‍ വിശറി വീശുന്നതുപോലെ ഇളകുന്നു.. ഇടക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള  മരത്തില്‍ നിന്നും ചാടുന്ന മഴ തുള്ളികള്‍ ആ ഇലകളില്‍ തുള്ളി യായി വീണു വീണ്ടും വീണ്ടും വലുതായി .. ഭാരം  താങ്ങാതെ താളില തല കുമ്പിടു മ്പോള്‍ മഴ തുള്ളികള്‍ തോട്ടിലേക്ക്.. സന്തോഷത്തോടെ പൂര്‍വ്വാധികം ശക്തിയോടെ താളില തല ആട്ടിഇകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..

അവിടെ നിന്നും പാലം കടന്നു ഞങ്ങള്‍ ആ കുന്നില്‍ ചെരുവിലേക്ക് കയറി.. അവിടെ മുകളിലേക്ക് മാണ്ണില്‍ വെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയ പടവുകള്‍ ഉണ്ട്.. ആ പടവുകള്‍ അവസാനിക്കുന്നത് നേരത്തെ കണ്ട വീടുകളില്‍ ഒരു വീട്ടിലേക്ക് ആണ്.. പടവുകള്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ..

ര്‍നീം .. ര്‍നീം .. മൊബൈല്‍ ശബ്ദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.. അത്താഴതിനുള്ള സമയം ആയി എന്ന അറിയിപ്പ്.. കണ്ണ് തുറന്നു .. സ്വപ്നം ആയിരുന്നു ഇതുവരെ കണ്ടത് എന്ന് വിശ്വസിക്കാനേ തോന്നിയില്ല
കണ്ടു കഴിഞ്ഞ ആ സ്വപ്നത്തിലെ ദൃശ്യങ്ങള്‍ ഏറെ മികവോടെ മനസ്സില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നു...
ഒരു പുതിയ ഉത്സാഹത്തോടെ,, ആഹ്ലാദതോറെ ഞാന്‍ അത്താഴത്തിനു വേണ്ടി എണീറ്റു ....


Sunday, 28 August 2011

രാമപുരം കത്തികള്‍: ആയിഷ

രാമപുരം കത്തികള്‍: ആയിഷ

ആയിഷ


പുറത്തേക്കു തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്ന ജനല്‍ പാളികളിലൂടെ അകത്തേക്ക് വരുന്ന കാറ്റിനു ഒരു ഗന്ധം. ചന്ദന തിരിയുടെയും, നെയ്യിന്റെയും ഒരു മനുഷ്യ ശരീരം വെന്തതിന്ടെ ഗന്ധവും കൂടി ചേര്ന്നെ ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം. തൊട്ടപ്പുറത്തെ തൊടിയില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉയരുന്നത് പുകച്ചുരുളുകള്‍ മാത്രം. ആയിഷ വീണ്ടും വീണ്ടും അവിടേക്ക് തന്നെ നോക്കി. കണ്ണില്‍ നിന്നും ഇപ്പോള്‍ ഒഴുകുന്നത് കണ്ണീര്‍ അല്ല അത് ചോരയാനെന്നു അവള്ക്കു തോന്നി.
മതി .കരഞ്ഞത് . നീ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞതുകൊണ്ട് അവര് തിരിച്ചു വരുമോ?
തോളില്‍ അമര്ന്നണ കൈകള്കൊഞപ്പം ബഷീര്ക്കാ യുടെ വാക്കുകള്‍ തന്റെ് ചെവിക്കടുത്ത് നിന്ന് പതുക്കെ കേട്ടപ്പോള്‍ ആയിഷ ജനല്‍ കമ്പിയില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന കൈകള്‍ വിടാതെ തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പിന്നെ അയാളുടെ മാറിടത്തില്‍ മുഖം അമര്ത്തി തെങ്ങി.. അമ്മ ! എന്റെി അമ്മ. ....
സാരംല്ല. സാരംല്ല.. ബഷീര്‍ തന്റെു ഭാര്യയുടെ പുറം പതുക്കെ തടവികൊണ്ടിരുന്നു..
ഉമ്മാ ! ഉമ്മാ! എന്ന ചിനുങ്ങലോടെ മകള്‍ അവളുടെ മാക്സിയില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചപ്പോള്‍ അയാളുടെ മാറിടത്തില്‍ നിന്നും അവള്‍ മുഖം എടുത്തു മകളെ എടുത്തു ...
എന്തിനാ ഉമ്മച്ചീ കരയുന്നത്.. ആ കുഞ്ഞു ചോദ്യത്തിന് അവള്ക്കു ഉത്തരം പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. വീണ്ടും കണ്ണീരോടെ ആയിഷ മകളുടെ കവിളില്‍ മുഖം ചേര്ത്ത് വിതുമ്പി..
*****************************************************************************************************************************
ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദത്തിനൊപ്പം ഒരു ചൂളം വിളിക്ക് കാതോര്ത്ത്് കിടന്നപ്പോള്‍ ശാരദയ്ക്ക് തന്റെൂ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടുന്നതായി തോന്നി.. ഒരു ഭയം - പെരുവിരലില്‍ നിന്നും ഒരു തണുപ്പ് അരിച്ചരിച്ചു തലയ്ക്കു അകത്തേക്.. സമയം ഇപ്പോള്‍ എത്ര ആയിട്ടുണ്ടാവും ! ഒരു നിശ്ചയവും ഇല്ല. അടുത്ത മുറിയില്‍ നിന്നും അച്ചന്റെവ താളത്തിലുള്ള കൂര്കം. ര വലി ഉയര്ന്നു കേള്ക്കാം ...
ശൂ .. ശൂ .. അവള്‍ കാതോര്ത്ത്ന‌ കിടന്നിരുന്ന ചൂളം വിളി..
അവള്‍ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു തെക്കിനിയുടെ വലിയ വാതില്‍ തുറന്നു. ഒരു കര കര ശബ്ദത്തോടെ അത് തുറന്നു.. പുറത്ത് ഒരുബീഡി കത്തുന്ന വെട്ടം. ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ അവള്‍ ആ വെട്ടതിന്ടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു..
ന്നാ –പോവ്വാം..
അയാള്‍ പതുക്കെ മുന്പിേലും അവള്‍ പിന്നിലും നടന്നു..
അവളും അവനും – ശാരദയും ബഷീറും .. പിന്നെ തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ ആയ്ഷയും ബഷീറും ആയിട്ടായിരുന്നു..
*************************************************************************************************
എനിക്കങ്ങനെ ഒരു മകളില്ല... തുഫ്‌ .. രാഘവന്‍ നായര്‍ മുറ്റത്തേക്ക് കാര്ക്കി ച്ചു തുപ്പി.. അമ്മിനിയെടത്തി വാതില്ക്ക്ല്‍ നിന്നുകൊണ്ട് മുണ്ടിന്‍ തല കൊണ്ട് കണ്ണ് നീരോപ്പി. എന്നാല്‍ വരുടെ ഉള്ളില്‍ ചെറിയ ഒരു സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ചൊവ്വ ദോഷത്തിന്റെ പേരില്‍ മുപ്പതു കഴിഞ്ഞിട്ടും കല്യാണം കഴിക്കാതെ നില്ക്കു്ന്ന തന്റെ് മകള്‍ .. തോട്ടാപ്പുറത്തെ വീട്ടില്‍ തന്നെ സുമങ്ങലി ആയി ഉണ്ടല്ലോ.
*********************************************************************************************************************************
ആയിഷ മകളെ നിലത്ത് വെച്ചു.. ആ കുഞ്ഞിനു എന്തോ ഭയം തോന്നി. അവള്‍ ഉപ്പച്ചി എന്ന് വിളിച്ചു ബഷീറിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അയാള്‍ അവളെ പൊക്കി എടുത്തു പുറത്തേക്ക് പോയി.. ആയിഷ വീണ്ടും ആ ജനലിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പുറത്ത് പകല്‍ എരിഞ്ഞടങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുകയാണ്. മാനത്ത് മയിലാഞ്ചി ചോപ്പ് പടരുന്നു. അപ്പുറത്തെ തൊടിയിലെ കാഴ്ചകള്‍ മങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുകയാണ്.
അവള്‍ ആജന്ല്‍ കമ്പികളില്‍ മുഖം ചേര്ത്ത് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.. അമ്മെ –മാപ്പ് . മാപ്പ്.
അവസാനം ഒന്ന് കാണാന്‍ - കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്നലെ നിങ്ങള്‍ വിറകും മടലും എടുക്കാന്‍ വേലി ക്കരികില്‍ വരാഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ എനിക്ക് ആധിയായിരുന്നു. പിന്നെ നിങ്ങള്ക്ക് സുഖം ഇല്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ..പക്ഷെ ! പെട്ടെന്ന് – ഇങ്ങനെ..

ഈ മകളോട് മാപ്പ് ..ഏതു തെറ്റിനും മാപ്പ് നല്കു.ന്ന കോടതി അല്ലെ അമ്മയുടെ മനസ്സ് . ആ മനസ്സില്‍ എന്നോട് വെറുപ്പില്ല എന്നെനിക്കറിയാം. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നും എന്നെ കാണാന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ എനിക്ക് കാണാന്‍ പാകത്തില്‍ നിങ്ങള് വേലിക്ക്‌ അരികില്‍ വിറകും മടലും എടുക്കാന്‍ വരില്ലായിരുന്നല്ലോ. മുവ്വാണ്ടന്‍ മാവിന്റെ പഴുത്ത മാങ്ങകള്‍ പെറുക്കി ഇപ്പുരത്തെക്ക് ആരും കാണാതെ എരിഞ്ഞിരുന്നത് എനിക്ക് വേണ്ടി അല്ലാതെ പിന്നെന്തിനായിരുന്നു.! ഒരിക്കല്‍ ആരും കാണാതെ എന്റെ മകളെ വഴിയില്‍ വെച്ചു കണ്ടപ്പോള്‍ എടുത്തു അമ്ളുടെ മൂര്ധാെവില്‍ ചുംബിച്ചത് ഞാന്‍ ഇന്നും ഓര്ക്കുിന്നു..
ആയിഷ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിന്റെ കരിമ്പടം ഭൂമിയെ പുതചിരിക്കുന്നു. പുറത്തെ തൊടിയില്‍ നിന്നും ഉയര്ന്നി രുന്ന പുകച്ചുരുള്‍ ഇപ്പോള്‍ അവള്ക്കു കാണുന്നില്ല.
അവള്‍ പതുക്കെ ജന്വാതില്‍ അടച്ചു പിന്തിര്നിഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ അടുത്ത പള്ളിയില്‍ നിന്നും മഗ്രിബിനുള്ള ബാങ്ക് വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.